Играчите во нивната улога и новата дефанзивна шема, еве како Аморим го промени Милан

Во вечерта на „Сан Сиро“ се виде вистинскиот Милан. Сè уште не она што Рубен Аморим го има во предвид, откако ја прифати оваа предизвик, но нешто слично. Или, за да бидеме појасни, нешто слично на Милан што тренерот размислува да го изгради, бидејќи, како што самиот рече, не ги има на располагање играчите за неговиот идеален фудбал.

Против Лече се виде логична екипа, многу поорганизирана од онаа што загуби против ослабената Бенфика, многу порамнотежена од онаа што и даде на Лацио повеќе од едно полувреме игра пред да направи голема пресвртница. Овој ветувачки пресврт на црвено-црните може да се резимира во три главни точки.

1. Сите (или скоро сите) на своето место. Првиот дел од сезоната помина под знакот на експериментите. Некои играчи беа активирани надвор од своите позиции, додека кај некои од нив Аморим беше упорен, и покрај очевидните несовпаѓања. Не случајно, португалските новинари го опишуваат како „темеошо“, што на македонски значи нешто слично на „тврдоглав“.

Против Лече, Рабио се врати да игра (многу добро) во средината, трчајќи и за Модриќ, кој имаше слобода за креација. Пулишиќ си го врати својот простор и постигна фантастичен гол. Саелемакерс ја врати енергијата и формата, бидејќи знае да игра како трекуартист. Единствениот играч што се уште се користи во позиција што не е потполно негова е Чуквуезе, но тука преминуваме на следната точка.

2. Одбрана со три и пол. Аморим ја промени одбранбената поставеност. Во основа, да, беа трите редовни: Гила, Де Винтер и Павловиќ. Но внимание: Еступињан речиси секогаш се повлекуваше во линијата на трите централни бекови, формирајќи линија со четири, посебно за време на изградбата на акции од назад.

Еквадореца, и покрај неговите ограничувања, во оваа поставеност може да даде нешто повеќе. На овој начин, Гила се поместува многу на десно, покривајќи го просторот зад Чуквуезе, кој против Лече не беше особено блескав, но благодарение на неговите технички способности, со ова покривање, во одредени натпревари може да даде многу. Освен тоа, постои двојна можност за излегување од својата одбранбена зона: Де Винтер со топката во нозе или Павловиќ со долгите пасови.

3. Духот на соработка. Во претходните натпревари имаше моменти кога некои играчи мислеа дека можат да ги решат натпреварите сами, со лични иницијативи и понекогаш спонтани. Против Лече повторно се виде Милан каде што постоеше взаемна соработка, каде што оној со повеќе енергија правеше дополнително трчање за да им помогне на своите соиграчи.

Гонсало Рамос е еден од претставниците на овој вратен дух. Не постигна гол, но се жртвуваше во текот на целиот натпревар, давајќи и еден многу убав асистент за Рабио.

Дали ова е Милан на Аморим? Уште не, но се станува. За сега, тоа е Милан на Рабио, на Мањан, во крајна сметка и на Модриќ, бидејќи во вакви натпревари тој сè уште е додадена вредност. Важно е да не се досади кога ќе остане надвор, бидејќи ќе биде потребно да се зголемат ритмовите на моторот. Милан има потреба од сите, за да се врати на врвот.