Рамос: Разочарувачки период во ПСЖ, сакав да заминам порано. Милан? Аморим ме повика

Ова лето, Гонсало Рамос стана најскапото засилување во историјата на Милан. По три години во ПСЖ, каде што претежно беше во сенка, португалскиот напаѓач се приклучи на „росонерите“ во договор вреден 74 милиони евра.

Во интервју за емисијата „Солтинјос пело Мундо“, емитувана на Канал 11, тој зборуваше за неговото заминување од екипата предводена од Луис Енрике.

Под водство на Рубен Аморим, Рамос е стартер на секој натпревар оваа сезона, со исклучок на два. „Сега сум среќен, во мирна средина. Играм повеќе, во клуб што ми дава повеќе простор да се изразам,“ коментираше Гонсало Рамос.

„Сакаме да играме. Исто така, имам повеќе минути и со репрезентацијата, што е подеднакво важно и служи како различен излог. Тоа е извор на гордост.“ Напаѓачот, роден 2001 година, исто така откри дека размислувал за заминување од Париз уште во зимскиот преоден рок:

„Сакав да заминам од ПСЖ, но во јануари работите секогаш се посложени. Не беше најдобрата опција, иако навистина сакав да заминам тогаш. Сега подобро го разбирам тоа. ПСЖ веднаш рече ‘не’; ќе требаше да најдат замена. Но Луис Кампос ме увери дека ќе ми дозволат да заминам ова лето.“

И така се случи: „За време на Светското првенство, бев во контакт со Жорж Мендес и се појави интерес од Милан. Тренерот, Рубен Аморим, дојде во Милан и ме повика. Едно утро, Жорж Мендес ми се јави за да ми каже дека договорот е завршен.“

Три сезони и една авантура под сенката на Ајфеловата кула, каде што освои сѐ, постигнувајќи 45 голови на 131 настап:

„Ми беше тешко да заминам од ПСЖ, бидејќи групата беше навистина фантастична. Имаше тројца португалски играчи со кои го минував цело време. Тие знаеја дека сакам да заминам и – на шега – ми велеа да останам, макар и само за атмосферата. Поделивме толку многу навистина извонредни моменти во нашите животи.“

Сепак, неговата улога како замена за Усман Дембеле изгледаше преголемо ограничување: „Во последните три години во ПСЖ, не верувам дека некогаш успеав да бидам стартер на четири или пет натпревари по ред. И токму тоа беше проблемот: недостатокот на континуитет. Понекогаш, тоа беше разочарувачко и ме разочаруваше.“

„Имаше дури и периоди кога постигнував голови на четири или пет натпревари по ред, без никогаш да бидам во стартната постава. За мене, ова немаше никаков смисол. Често го дискутирав ова со моето семејство.“

И покрај вртлогот на контрадикторни емоции, Гонсало Рамос никогаш не се изрази јавно. „Знаев дека, ако направам сцена, ова само ќе ми наштети,“ објасни португалскиот напаѓач, потсетувајќи се на тој период години подоцна.

„Ако го зачував достоинството и продолжев да работам, никој не можеше да го доведе во прашање мојот професионализам, ниту да се преправа дека сум имал мрачно или незадоволно држење. Никогаш не можеа да кажат: ‘Тој не даде сѐ од себе, не помогна, беше извор на незадоволство.’ Секако, чувствував некоја горчина, но беше на мене да ја претворам таа горчина во нешто позитивно.“