Савичевиќ: Без фудбалот ќе станев криминалец. Можев да одам во Јуве, но на Милан му должам сè

Генијот полни 60 години. Дејан Савичевиќ, познат како Дејо, живее во Подгорица (поранешен Титоград), главниот град на Црна Гора. Оженет, се разведе во 2000 година од Вања Брајовиќ. Има двајца деца, Владимир и Тамара, како и четири внуци: Владана, Дејан, Александра и Јован. Има и нова партнерка, Јелена Бабиќ. Беше еден од најголемите фудбалери во историјата на Црна Гора и повеќе од 20 години е претседател на Фудбалската федерација. Седум пати бил реизбран; ова е последниот мандат, кој завршува во 2029 година.

Почитуван претседателе, дојдовте до 60 години. Сè во ред?

Многу добро. Сум во Будва, во мојата куќа крај морето, правам некоја тура со чамец, но секогаш имам многу обврски. Знам, ангажмани, програми, контакти. Сум волонтер претседател, не земам ниедно евро, нема недостаток на работа и, за среќа, сè уште се забавувам.

Некогаш се забавуваше на теренот. Дриблинзи, експлозии, голови…

Имам убави спомени, имав среќа. Играв на важни места, освоив и два Купа на шампионите, со Црвена Ѕвезда и Милан.

Во Милан стана Генијот…

Не, не, не бев гениј, само бев многу добар играч. Вие од „Газета“ ме нарековте така. Можеби затоа што правев работи кои другите не можеа да ги направат, можеби затоа што имав повеќе фантазија.

Но ти се допаѓа да те нарекуваат Генијот… Не ли?

Да, да, е симпатично, смешно и те насмевнува малку. Пријателите и клупските соиграчи, кога сакаат да ме задеваат, ме нарекуваат Генијот. Во Италија сите ме нарекуваат така, но е претерување.

Претерување како голот во Барселона во 1994 година?

Најубавиот гол во мојот живот. Претседателот Берлускони, една вечер пред финалето, ми рече: „Дејан, ако си гениј, покажи го“. Добро ми одеше (се смее). Сè беше убаво, почетокот и крајот…

Вашите почетоци…

Започнав во Подгорица. Татко ми беше шеф на железницата, управуваше со 900 луѓе.

Но не можеше да го убеди синот Дејо. Така ли беше?

Живеевме во куќа зад станицата. Брат ми Горан сакаше да биде машиновозач. Подоцна стана агент за недвижнини. Јас бегав меѓу шините и одев да играм на терен полн со камења. Таму научив да ја задржувам топката. Бев мал бандит, имав иднина како криминалец. За среќа, станав фудбалер, на 13 години во ОФК Титоград.

Првиот тим на срцето…

Останав таму две години. Играв само за задоволство од играњето. Малку пари, но никогаш не сум се чувствувал толку слободен. Потоа отидов во Будуќност, што на српски значи „Иднина“.

Дебитираше во елитата на 16 години. Весниците пишуваа: феномен, вистински фантастик, има магични нозе. Претерувања?

Малку. Не постигнував многу голови, ми се допаѓаа асистенциите, беше убаво да им креирам можности на соиграчите да постигнуваат голови. Со Будуќност стигнав во репрезентацијата. Имав 20 години, ја победивме Турција 4-0 и јас го постигнав третиот гол. Во 1988 година отидов во Црвена Ѕвезда од Белград, југословенски шампион.

И веднаш стана број еден, „ѕвездата на Црвена Ѕвезда“…

Само бев играч на извонреден тим. Имаше многу шампиони, ме правеа да се чувствувам добро. Ме сакаа, но и јас ги сакав сите моите тимови; Будуќност, Црвена Ѕвезда, Милан и Рапид Виена. Над сè Црвена Ѕвезда, кој останува мој прв тим на срцето.

А Милан?

Секогаш е во моето срце. Стигнав во 1992 година, требаше да одам во Јуве, потоа во Рома, потоа во Монако во Франција. Јас бев во Црвена Ѕвезда, се чувствував добро. Го освоивме Купот на шампионите, откако го победивме Марсеј во Бари.

Тежок почеток со Милан…

Да, страдав една и пол година. Беше тешко, имав некои физички проблеми и пред мене беа Гулит, Ван Бастен, Рајкард, Папен. Го избрав Италија затоа што беше најубавото првенство во светот и таму беа најдобрите играчи. Беше добра одлука; во друг тим немаше да освојам толку многу и немаше да ја добијам вниманието што ми го даде Милан. И потоа навивачите. Прекрасни, страстни. Нивните кореографии беа најдобрата мотивација. Ме прави среќен што луѓето, и по повеќе од 20 години, ме паметат. Има и такви кои ми велат дека бев како Платини. Убаво е.

Беше Платини од Балканот, Мишел беше твојот идол. Толку ли ти се допаѓаше?

Ми се допаѓаа големите шампиони, играчите на фантазијата. Над сите го сакав Марадона и, пред него, Анте Мирочевиќ и Сафет Сушиќ, фантастични. Марадона никогаш не сум го запознал лично, играв против него на Светското првенство 1990 година, во Фиренца. Загубивме на пенали. Јас постигнав, Дијего промаши. Иако во 1990 година бев доста познат, споредено со Марадона не бев никој. Го гледав со восхит.

Бев вљубен и по Платини, мојот идеален играч. Но никогаш не разговарав со него. Еднаш во Белград играв против Франција. Влегов на теренот кога тие водеа 2-1, направив две дејства, две додавања и победивме 3-2. На крајот излеговме заедно и сакав да зборувам со него, да се претставам, само да му кажам: „Здраво Мишел, јас сум Савичевиќ“. Но не знаев француски, зборував само словенски. И така продолжив по патот без да му кажам ниту еден збор. Ех, убави спомени…

И што ти потсетува овој Милан?

Мм… Мојот Милан беше еден друг Милан, ние секогаш бевме во финалите на Лигата на шампионите. За овој Милан сум видел малку, само некои фрагменти на телевизија. Е нов и свеж. И тренерот е нов. Против Лацио имаше убава реакција. Треба да ги чекаме со трпение, да ги прифатиме и грешките, бидејќи тие се дел од фудбалот. Знам, нема време, но квалитетот треба да излезе на површина, ќе го постигне нивото на другите тимови. Интер, за жал, ми изгледа пред нас. Но сезоната е долга и комплицирана за сите. Да почекаме. Јас чекав година и пол…