Меси-Роналдо, разликата се гледа и на крајот. Два различни начини за заминување од сцената

Два различни завршетоци за две легендарни кариери… Заминувањето од меѓународниот фудбал исто така ја покажува врската на Меси и Роналдо со времето. Две легенди, два сосема различни краја.

Кога Лионел Меси за последен пат ќе излезе на теренот со дресот на Аргентина, во ноќта меѓу вторник, 6 октомври, и среда, 7 октомври, атмосферата ќе биде свечена, како колективна прослава. Тоа нема да биде само збогување од најголемиот талент во историјата на аргентинскиот и светскиот фудбал, туку поздравување со играч кој со години живееше со „спортска казна“: споредбата со Диего Армандо Марадона. Кристијано Роналдо, пак, можеби никогаш нема да добие слична чест од Португалија.

Тежината на наслеството – За дел од аргентинскиот народ, Меси не беше доволен. Независно од освоените трофеи со Барселона, независно од рекордите, независно од неповторливата кариера, секогаш недостасуваше нешто: Светскиот куп, тој трофеј кој требаше конечно да го претвори од феномен на една генерација во национална легенда. Поради тоа, Аргентина за Меси никогаш не беше само тим; беше рана, тежина, мисија. А Светското првенство во Катар не беше само спортски успех; беше моментот кога конечно го прекина конецот на споредбата со најомилениот фудбалер. Повеќе не требаше да докажува дека е на висина на Диего, затоа што ја запиша својата страница во историјата.

Неговата врска со светло-синиот дрес помина низ сите можни емоции: љубовта, критиките, разочарувањето, најавеното повлекување по изгубеното финале на „Копа Америка“ во 2016 година и потоа препородот. Меси никогаш не престана да ја бара таа врска со својата земја, сè додека не освои сè што изгледаше невозможно. Сега неговото збогување ќе биде на шампион кој конечно најде мир. Ѕвезда поздравена од народ кој години бараше „повеќе“ и сега сака само да се заблагодари.

КР7 и многу покомплицираниот крај – Од другата страна е Кристијано Роналдо, уште еден апсолутен симбол на историјата на фудбалот во последните две децении. И неговата врска со репрезентацијата беше уникатна: ниту еден играч не постигнал толку многу голови за Португалија (и воопшто за репрезентации), ниту еден не претставувал репрезентација толку долго. Капитан веќе 18 години, со португалскиот дрес има освоено Европско првенство и „Лига на нации“, ги има срушено сите можни рекорди. Но, крајот на неговата приказна ризикува да биде тежок за објаснување.

Чувството е дека, во последните години, репрезентацијата станала за Роналдо пред сè место каде што ја брани својата позиција, референцијата, улогата на неоспорен лидер. Гладот, амбицијата, одбивањето да се чувствува исполнет… истиот менталитет кој го доведе на врвот на светот, го направи потешко преминувањето помеѓу генерациите, бидејќи секогаш доаѓа момент кога и најголемите мора да ја прифатат вистината: животот продолжува и без нив. И кога еден шампион ја гради целата своја кариера врз идејата дека е најдобар, прифаќањето на „залезот“ може да стане најкомплициран предизвик.

Португалија од последните години покажа дека има генерација со извонредни таленти, со играчи подготвени да ја преземат иднината. Но, значајното присуство на Роналдо често ја отвори најделикатната дебата: колку простор сè уште треба да има една легенда кога иднината тропа на вратата? Начинот на кој КР7 вчера им ја затвори таа врата на соиграчите, тренерот и федерацијата не и прави чест на неговата историја, на исклучителниот спортист кој сè уште е денес, на 41 годишна возраст. И во овој момент изгледа невозможно неговото збогување да се прослави како она на големиот ривал.

Две легенди, две неповторливи кариери, два спротивставени краја. Времето не суди само колку голем си бил, туку и како си ја напуштил сцената.