Ракометарката низ солзи и ги кажа сите маки на Иранките: „Сопруг има право еднаш годишно да те тепа“

Неколку ракометарки се пријавени за исчезнати на Светското првенство во ракомет во Шпанија.

Прво исчезнаа четири ракометарки на Камерун, а потоа се загуби и најдобрата ракометарка на Иран, а сега од Шпанија стигнува веста дека уште една ракометарка на Камерун исчезнал без трага за време на Мундијалот.

Шпанската полиција има полни раце работа, а се чини дека главната причина за „исчезнувањето“ е всушност желбата на девојките да останат во Европа и да не се вратат таму каде што не се среќни. Ова особено се однесува на Иранката Шагајег Бапири (30), кој беше најдобра ракометарка на Иран за време на турнирот, завршувајќи на претпоследното место.

Иранките немаа посебни амбиции во Шпанија, а Бапири посочува дека во нивната земја ги исмевале пред да заминат во Шпанија и им рекле: „само ќе не засрамите, подобро да не одите“. Јасно е дека во земја како Иран жените немаат свои права, а тоа е една од главните причини поради која Шагајег решила да побегне за да се спаси и да остане во Европа.

Ниту една телевизија во Иран не ги емитуваше нивните настапи, иако чесно се бореа за боите на иранското знаме. Женскиот спорт, очигледно, не може да биде емотивен на ТВ станиците во Иран.

Бапири побара политички азил во Шпанија, велејќи дека повеќе не сака да живее во диктатура. Таа зборуваше за телевизијата Глас на Америка, иранска станица што емитува програма од Соединетите Американски Држави.

„Нашиот кошмар започна уште пред да одиме на Светското првенство. Кога беше објавен списокот со повикани играчи, недостасуваа две најдобри ракометарки кои ги имаме во Иран. Бев шокирана. Прво мислев дека тоа е само грешка на Федерацијата. Конечно, подоцна овој текст се појави во текст во кој оправдано се критикуваше отсуството на двете девојки. Овој текст беше споделен на социјалните мрежи и јас се согласив со напишаното, поради што ставив еден ’лајк’ истиот тест како и некои други ракометари. Следниот ден претставник на нашата Алијанса почна да не напаѓа и да вика. Ни се заканија дека нема да одиме ниту на СП во Шпанија и дека ќе не избришат од списокот. На крајот почнав да зборувам. Реков дека не може така да се однесуваат со нас поради еден лајк и поради нашето мислење. Ми рекоа дека морам да се извинам, но јас реков дека не можам. Потоа започна уште еден скандал. Еден наш тренер сакаше сите ракометарки на кои им се допадна текстот да бидат избришани од списокот. По долги дискусии се вративме на тренинзите, но бевме вознемирени. Лично се чувствував немоќна, особено што ми кажаа дека имам два дена да им покажам дека заслужувам да одам на Светското првенство. На крајот се спасив, останав на списокот за СП“, изјави ракометарката на Иран.

„Има толку многу ограничувања за жените во Иран… Не знам ни како да ви објаснам. Многу страдаме во Иран. Има огромна разлика меѓу мажите и жените во иранското општество. Ќе ти дадам еден пример кој нема врска со спортот. Мојата сосетка во Иран беше редовно тепана од нејзиниот сопруг. Кога конечно поднела тужба против него, судијата и рекол: „Госпоѓо, во Иран, вашиот сопруг има право да ве тепа еднаш годишно“. После тој одговор таа жена се откажа од развод, адвокати, се. Таа беше толку шокирана“.

„Одбив да се вратам во Иртан бидејќи таму се случува нешто лошо што не можам да го прифатам. Сакам да одам некаде. На нашиот прв натпревар на Светското првенство, мојот противник несвесно го симна превезот од мојата глава за време на натпреварот. Не можете ни да замислите како тренерот потоа ме навредуваше, иако тоа подоцна им се случи на другите. Мирно ги предупреди другите да внимаваат да не им падне превезот од глава и ми се развика. Еднаш шетав низ градот со екипата и од под превезот излегоа две прамени коса, тој почна да вреска. Му реков дека ние во Иран мораме насилно да го прифатиме хиџабот, иако не се согласуваме со тоа, но овде, за време на натпреварите, јас не бев виновна. Случајно, противникот ме повлече и ми падна превезот. Се на се, не можам да прифатам да ме третираат така, па побарав азил и решив да останам во Шпанија.

„Имав проблеми и со религијата. Роден сум во област на Иран каде што повеќето луѓе се сунити. Па, првиот пат кога ме повикаа во репрезентацијата, еден колега директно ме праша: „Дали си муслиман или сунит?“ И затоа секогаш бевме навредени, ние што бевме сунити. И јас не можев да го прифатам тоа. Затоа што и јас сум човек. Зошто да ме третираат поинаку?! Јас ја избрав мојата религија. Не можам да прифатам да бидам поинаку се однесувам поради мојата вера, поради мојот избор што го направив“, додаде таа.

На крајот истакнува дека не зажалила што останала во Шпанија и сега е сигурна дека може без проблем да игра ракомет и да го живее животот.

„Конечно можам да бидам без притисок. Можам да објавам сторија на социјалните мрежи без да бидам нападнат од Алијансата и да кажам дека не можам да го сторам тоа. Не ни беше дозволено да објавуваме слики ниту на социјалните мрежи. Зошто ние во Иран не можеме да кажиме што било, зошто ни се затворени устите и врзани раце? Се надевам дека донесов правилна одлука да останам во Шпанија. Жал ми е за моите сонародници кои мораа да се вратат таму“, заклучи таа.